Ik dacht dat we voor onze eigen cd-presentatie al zenuwachtig waren. Wel, dat was niets vergeleken met het eerste optreden met Claw Boys Claw, in de Mezz in Breda! Hieronder een korte samenvatting…

Tijdens het uitladen van onze fijne doch zware spulletjes, heb ik nog nimmer zoveel mannen met hun handen in hun zakken zien staan. Wat een hoop personeel bij Mezz.
En wat ze nu eigenlijk doen?
Sjouwen staat in ieder geval niet in hun werkcontract.
Praten overigens ook niet.
Gezelligheid kent geen tijd in Breda.

Na de vluchtige soundcheck en het voorvel van Alicia’s drumstel eruit gejast te hebben ("geloof me meisje, dat klinkt veel beter!" aldus Mezz-geluidsman), kwamen we weer tot ‘zen’ in de kleedkamer.
Het is wat. Die grote boze mannenwereld.
En prompt waren we nerveus.
De heren van Claw Boys Claw kwamen 5 minuten voor ons optreden opeens onze kleedkamer binnen. Niet goed voor de nerves, wel erg leuk Na een vlug voorstelrondje en wat chit-chat over apparatuur kwam er een bebrilde Mezzman binnen om ons te zeggen dat we moesten beginnen. Zenuwmodus: Tilt.

Een zaal vol en een rookmachine. Dan weet je dat het fo’sho is.
Het optreden ging goed! Ik kon wat mee-deinzende bollen zien in het publiek, en daarmee namen ook de zenuwen af. Het publiek was opgewarmd. Toen Claw Boys Claw begon kwam de zaal los. Zweet en bier was het thema. Het was erg tof om te zien hoe deze ‘ouwe rockers’ hun show deden. Super!

We gingen zoals we kwamen.
Omringd door 30 stuks Mezz-personeel dat, hangend, zittend, liggend en in ieder geval zwijgend, hun handen zo diep mogelijk in de zakken probeerden te steken. Ik baande me een weg door de zee van mannen met mijn 60 kilo wegende versterker op mijn rug getaped. In mijn rechterhand 2 gitaren, in mijn linker een keyboard en op mijn hoofd het volledige drumstel van Alicia. Het is dat ik niet zo sterk ben, anders had ik alles in één keer meegenomen. Bij het afscheid liep ik op een stoïcijnse Mezzman af en gaf hem een stevige tongzoen.
Bedankt voor alles <3

Het is AF!

En met het bedoel ik natuurlijk het gemix.
De laatste dagen die we in de studio versleten zijn zeer goed geweest voor onze conditie. Zo hebben we fervent tikkertje met handicap gedaan (dit houdt in, waar U getikt wordt, moet U zichzelf vasthouden totdat U een ander getikt heeft), en een ballengooi spel waarin Maaike valsspeelde en Alicia het onderspit moest delven. Ook  hebben we wat nieuwe looks uitgeprobeerd, dit in de vorm van prachtige nepnagels met panterprint en strasssteentjes. U voelt hem al aankomen.. het stond werkelijk prachtig. Een broek openmaken tijdens het toiletbezoek bleek hiermee echter onmogelijk. De nagels hebben we er zodoende af moeten sabbelen daar de lijm een achterneefje van bizonkitt scheen te zijn.

Corno deed met alles gepassioneerd mee, van tikkertje tot en met het opplakken van de nagels bij Maaike, terwijl Anne en ik aan elkaar vastgeplakt zaten.

De Metroman in Corno is wakker.

Wendy

Je weet pas hoe goed iets was, als het er niet meer is – claimt men.
Wel, wij wisten uiteraard allang dat onze oefenruimte de figuurlijke bom was. Maar helaas.
Ook aan bommen komen een eind.
Zo blijkt.

Door geploeter en gekneus met de administratie, een kansloze reorganisatie en een zeer onkundige dame is oefenruimte De Kom niet meer. Gegild hebben we. Gehuild. En vergeet de rotte eieren tegen de voorgevel niet. Hoe nu verder? Zonder Lingling vrezen we.

Met het oog op onze aankomende tour, die -kan ik vast verklappen- niet te versmaden is, kunnen we natuurlijk niet zonder oefenruimte en een lingling. Aldus hebben wij een missie. De op één na beste oefenruimte te vinden (De Kom blijft immer onze 1) in Rotterdam en/of omstreken. Tevens een nieuwe lingling. Tips en aanbevelingen zien wij graag tegemoet!

Oja, het antwoord op de grote corno vraag.
Dat was natuurlijk midden-onder.
Dat je dat niet wist!
Wendy

Alicia heeft haar rijbewijs!

Ze wilde niemand van te voren vertellen op welke dag en hoe laat ze haar examen zou hebben, dat zou haar zenuwachtig maken. En ja, dat moet je ons niet aandoen. Dan worden wij nieuwsgierig. Na lang aandringen mochten wij raden, en dan zou zij laten merken of we het goed hadden of niet. Zo kwamen we erachter dat zij op vrijdag 21 september om kwart voor twee moest afrijden. Was het ons toch gelukt!

Maar niets is minder waar. Op woensdag 18 september werden wij allen gebeld door Alicia, met de mededeling dat wij heel slecht kunnen raden en zij heel goed kan liegen. Tja…

Dus laat die tour nu maar komen! Wij rijden overal naartoe. Rijdt Alicia niet, dan rijdt Anne of Maaike wel… En Wendy? Ach, die gaat gewoon lekker gamen achterin. Luxe hoor.

Maaike

U mag raden, wie is Corno?
Ik kan U vast verklappen, de olijke dame rechtsboven is zijn leuke vriendin, Ineke.
Zoek en match!

We zijn afgepeigerd en kunnen het woord ‘studio’ bijna niet meer horen… Bijna!

Onze zomervakantie bestond voor sommige van ons voornamelijk uit ‘niet thuis’ zijn. We vlogen van hot naar her, naar de studio, naar een ander land, weer terug naar de studio, op naar lowlands of het buitenland, en bij terugkomst de studio weer in om tussendoor nog even te oefenen voor een optreden dat ook nog gedaan moest worden. AAH!

Onze taak zit er in ieder geval op.
Alles is ingespeeld en ingezongen.
Ondanks dat ik halverwege het inzingen onwijs last kreeg van de ‘so-called keelcrap’. Dat  gepaard gaat met hoesten, een opgezette huig, pijn bij het slikken en uiteraard het niet halen van de hoge tonen. Hoe handig! Niet echt. Maar met behulp van de medicijnkast van Corno’s moeder (nogmaals bedankt!) kwam het allemaal alsnog goed.

Momenteel wordt er door Corno gemixt, ook hier zijn wij bij. Hij maakt 2 of soms 3 mixen van een nummer, zodat wij kunnen aangeven welke mix wij het mooist vinden. En dat is soms erg lastig, als alles mooi klinkt!

Hier nog een puike foto van Ukelele Wendy en Mandoline Maaike in actie.

xo Wendy

.. een ongestelde hond, een haarloze knuffel, een producer met studio, sexuele levensvragen..vermoedelijk wat wijn en een een cd die opgenomen dient te worden..

Zo. De eerste week in de studio zit erop!

Behalve vele zakken M&M’s, chips en koekjes die we naar binnen werkten, hebben wij ook in slechts drie-en-een-halve dag tijd de drum- en baspartijen opgenomen. En hoe! Anne en Alicia hadden volop goed geoefend en dat was te merken.

De meeste nummers kwamen na één of twee keer proberen al op de band te staan. De overgebleven anderhalve dag hebben we zelfs al wat invulling opgenomen, en ook hierbij moet ik weer zeggen: wow. Even voor de duidelijkheid, dat ligt dus niet aan ons. Onze producer, Corno, is zo goed dat we haast beter klinken dan we zijn. En hij is nog aardig ook! Niks geen druk of stress, gewoon rustig aan. Ging het niet zo goed? Dan hoor je door je koptelefoon: ‘volgens mij kan die nog wel wat beter’. Ging het geniaal/geweldig? Dan hoor je waarschijnlijk: ‘nou, kom maar luisteren’, en mag je je weer begeven tussen de rest van de band, en, belangrijker, een hand M&M’s uit de zak grissen.

Niet alleen het opnemen overdag was gaaf. We hebben namelijk ook de nachten in de studio doorgebracht. In de slaapzaal op zolder. Op zolder? Juist ja. En die zolder kun je alleen bereiken via zo’n enge, losstaande, glazenwassersladder. Levensgevaarlijk! Nog griezeliger was dat Corno de eerste nacht de deur van de schuur (waarin de studio zich bevindt) niet op slot had gedaan. De meest wilde fantasieën over een man met een zeis (of erger nog, een vrouw met een zeis) hielden ons uit onze slaap. Gelukkig kwam al snel iemand op het idee om bij het minste of geringste dreigende geluidje de ladder weg te duwen. Zo kan natuurlijk de persoon met de zeis ons nooit bereiken. Voor een half uurtje waren de angsten een beetje gekoeld, tot weer iemand op het geniale idee kwam dat de desbetreffende persoon met de zeis dan natuurlijk gewoon weer de ladder terug kan zetten. Dom ja. Dus was de oplossing om hem maar gewoon omhoog te trekken als we iets hoorden en dat was geruststellend genoeg voor een paar uurtjes slaap.

O en dan zou ik haast buurman Kees vergeten! Buurman Kees, lieve mensen, is de meest gewilde opa op het westelijk halfrond. Zie een man van rond de 70 voor je, met een grijs staartje en pianotoetsen-bretels en je hebt buurman Kees. Bijna elke avond van de week heeft hij voor ons allemaal heerlijk gekookt (en afgewassen!). Zo lief.

Deze week gaan we weer de studio in om het allemaal af te maken. Gegarandeerd succes Duim voor ons dat de man met de zeis ons niet vindt en dat we ons evenwicht bewaren op de ladder! En we zullen de groetjes van jullie doen aan buurman Kees. Uiteraard.

Maaike.

Voor ik U iets ga vertellen over de eerste studiodagen…
Hieronder een impressie van een dag in de oefenruimte, alwaar wij elke donderdagavond vertoeven.

Tussen 17:30 en 18:00 uur arriveren alle Cuties op metrostation Zalmplaat. Te laat zijn is een pré.

Alvorens wij ons richting Oefenruimte begeven, nuttigen we altijd eerst een patatje in de lokale snackbar. In deze ´snackbar meeuwenplaat´ werken twee alleraardigste chinese mensen. Zodra wij dit etablissement binnenstappen wordt er gezorgt dat er speciaal voor ons ´meisjes´ -zoals men ons daar altijd aanspreekt- een tafel met stoelen vrij is. Wat een service! De inrichting is zeker huiselijk te noemen, en alle vooroordelen wat betreft taalgebruik is er zeker van toepassing. Bijvoorbeeld wanneer U iets van ‘dlie eulo’ koopt waar uiteraard een ‘lietje’ bij hoort. 

Rond 18:30 slenteren we naar wijkcentrum de Kom, alwaar onze oefenruimte zich bevindt. Ook wel bekend als de oefenruimte waar het grande succes van Surface Noise begonnen is. Hier treffen wij Pinto. Een drumleraar en sleutel-drager van de oefenruimte. Hij is vaak zo aardig om alle microfoons te testen en klaar te zetten, zodat wij meteen over kunnen gaan tot actie. Naderhand, als wij klaar zijn met oefenen, is Pinto erg geinteresseerd of het lukte met alle ‘akoordjes’. We oefenen tot een uur of 20:30. 

Spoedig volgt een log over de studio
xo Wendy

Morgen is het zover.
The Cuties gaan de studio in!

Het opnemen van ons  allereerste album zal een spannende en interessante ervaring zijn. Derhalve trachten wij een weblog bij te houden over de aankomende tien intensieve dagen, het produceren en vormgeven van de cd, en de hectische dagen die zullen volgen na de release van het album. Wij bevinden ons van 23 – 27 juli en 1 – 5 augustus in de studio van Corno, te Voorhout.

Oeh zo spannend.

xo Wendy